Dag mevrouw, dag meneer,
mijn naam is Sponske en ik ben twaalf, allez toch bijna, en ik woon in de wijk Heihoek. Zoals ge ziet heeft het Buurtcomité Heihoek ondertussen een toffe website, ze hebben mij gevraagd om mijn steentje bij te dragen wat ik met veel plezier doe.

Ik hoor u denken “wa ne nonozele naam heeft die”.
Ten eerste heb ik die niet zelf gekozen, dat waren ons ma en onze pa, en ten tweede is die zo onnozel niet als ge denkt.
Luister, wat een spons met water doet doe ik met informatie, gesnopen, anders vraagt ge het maar eens aan een ander.

Genoeg gescheurpt, actie.

Gisteren was er weer ne frisse met zijnen hond gaan wandelen.
Niets op tegen, dat beest moet ook de poten strekken, maar hetgeen het dan gewoonlijk achterlaat, als die baas geen hondenpoepzakje bijheeft, daar heb ik wel moeite mee.
Zeker als ge er eens duchtig intrapt.
Ze zeggen dat in een hondenpoep trappen geluk brengt, aan de hoeveelheid die aan mijn schoenen plakte heb ik nu wel geluk voor een gans jaar.
Mens toch, hebt ge dat al eens geroken, da riekt niet, da stinkt en als ge dan thuis binnenkomt en alles plakt aan de vloer dan moet ik er geen plaatje bijmaken zeker.
Jongens, ik was er vies van, mijn eten kwam terug in mijn keel, en ons ma natuurlijk in alle staten, precies of ik had het expres gedaan.
Gelukkig houden de meeste honden baasjes in de Heihoek van een propere straat en
hebben wij thuis alleen een kanariepietje, en daar wandelt onze pa niet mee over straat.

Toen ik gisteren van school thuiskwam zat onze pa verdoken tussen nen hoop papieren en boeken, en maar schrijven.
Bij nader toezicht ging het over Mechelen.
Het Mechelen van vroeger en nu, en ik kan u verzekeren dat er duchtig gediscuteerd werd.
Wie had daar gewoond en hoelang, wie was de Sus van Jan van Angèle van den Hoek, en waar woont die nu ?
Hoeveel kinderen zouden die nu al hebben, zouden die nog leven, het is toch lang geleden dat we ze nog gezien hebben.
Mensen, het was om zot van te worden.
En als oma binnen kwam kregen we het helemaal, want van toegeven was bij haar geen sprake, dat moest dan maar eens zwart op wit bewezen worden.
Als ze toch moest buigen voor de argumenten kon je zo op haar gezicht zien dat ze het toch nog niet allemaal geloofde.
Ze zou het links en rechts nog eens vragen of het zelf opzoeken.
Wat ik dan ook vreesde gebeurde.

“Goed”, zei onze pa, laat ons dan eens in de wijk Heihoek rondgaan en ons ter plaatse vergewissen van de situatie.
Ik mocht (moest) meegaan, gezellig huizen kijken, echt het einde, leuk is anders.
Maar wat doet nen brave zoon, ja, veel, heel veel water in zijne wijn, maar ge moet ook weten dat mijn zondagse pree uit die richting komt, en van ons oma valt er soms een extraatje in mijn hand, dus, waarom niet, tenslotte het is voor de goei zaak en misschien kan ik er zelfs nog iets van opsteken voor onze meester in de klas.

Tot de volgende keer, zo weet ge dan ook wat u zoal te wachten staat, hou u goed.
Sponske.

Your response: