In de grote toren (32) woonde Mille Michiels, meubelmaker, hij was werknemer bij meubelmaker Geens, maar toen die daar vertrok ging hij verder met de zaak. Het gebouw werd volledig in beton opgericht wat de mensen gedurende de oorlog op de gedachte bracht om er tijdens de nacht te gaan slapen om veilig te zijn voor de bommen. Later kwam hier de uitgeverij van de paters en nog later Parcifal Mechelen, naar eigen zeggen, de leukste meisjesscouts van Mechelen en omstreken. De Derde Orde, lekenorganisatie verbonden met de Minderbroeders, had daar ook een tijdje een onderkomen, zelfs Radio Reflex vond daar een plaatsje alvorens ze noodgedwongen moesten verhuizen naar de Adegemstraat. Tussen een goudsmid en later een linotypist (54) en de postmeester van Mechelen op nummer 58 woonde een stoelmaker (56). Feesten konden ze hier ook, er werd zelfs een 101-jarige gevierd.

Onze pa had zijn huiswerk gemaakt en vertelde dat vóór 1914 op (64) een boerderij stond, later kwam er een fortje dat het “gangske” genoemd werd. Toen ik onze pa vroeg waarom hier dan geen soldaten en kanonnen waren, zag ik direct aan zijn gezicht dat ik weer een stomme vraag had gesteld. Maar, ik ga nog naar school dus moet ik toch nog veel leren, heb ik gelijk of heb ik gelijk? Ja, zei onze pa, maar de uitleg over dat fortje zal later volgen. Hij zal dat waarschijnlijk eerst aan oma moeten vragen, maar dat durfde ik niet zeggen. Via een saucissenverkoop en een melkerij werd huisnummer (64) uiteindelijk een beenhouwerij in paardenvlees. Op de plaats van dit “gangske” is nu De Keeting gevestigd, waar mensen in armoede en vrijwilligers samen strijden tegen de armoede in Mechelen en omgeving. Oma gaf onze pa een goedkeurende blik om zoveel informatie. Wat we hier nog allemaal hadden aan bedrijvigheid is echt teveel om op te noemen: marktkramers, naaisters, stoelmakers, nog een goudsmid en een snoepwinkeltje op de hoek Kroonstraat/Korte Pennincstraat waar men bollen en snoep verkocht.

Ons ma wist ook te vertellen dat er in 1914 een groot mosselfeest werd gehouden, een goed initiatief zei Marraine, want in navolging daarvan werd er ieder jaar door ons een etentje aangeboden aan de bewoners die geboren waren vóór 1940. Omdat zo een activiteit de mensen uit de buurt dichter bij elkaar bracht besloot men in de Kroonstraat dit opnieuw te doen herleven onder de vorm van echte buurtfeesten die plaatsvonden in 2002-2003-2004 en 2005. Een pluim op de hoed Martine, Anne en medewerkers want het succes was enorm, en talrijke sympathisanten schoven mee de voeten onder tafel.

Van al dat eten voelde ik ook mijn buik grollen, tijd dus om onze inwendige mens te versterken, een goe pak frit met mayonaise deed deugd, en omdat oma in hare goeie was kon er zelfs nog ne lekkere gebakken cervelas af. In ieder geval moest ik mijn woorden van bij het begin terugtrekken, want over de Kroonstraat was wel degelijk iets te vertellen.

We bedankten natuurlijk Marraine voor de fantastische medewerking en trokken naar huis waar onze pa nog vlug de televisie aanzette voor zijn wielerkoers. De omroepster bedankte juist voor de aandacht, brute pech. Oma en ons ma bekeken elkaar maar zwegen, maar opa stelde nog dat de Kroonstraat toch een hele verandering heeft ondergaan, het Patershof is een feit geworden, de kerk van de minderbroeders zijn ze aan het omvormen tot een prachtig 4+ sterren kerkhotel dat zijn deuren zou openen rond 1 mei 2009, de Karmelietentuin is officieel geopend op 18 mei 2008, de belangstelling was fantastisch, zelfs de weervrouw stond aan de kant van het Buurtcomité Heihoek en had voor een mooi zonnetje gezorgd. Eeuwig en drie dagen zullen die mensen haar waarschijnlijk dankbaar blijven voor die mooie geste, want het was immers kantje boordje gezien het weder de voorbije dagen. Dan is er nog sprake de rijrichting in de Kroonstraat te wijzigen, van de Korte Pennincstraat naar de Adegemstraat zodat twaalf gelukkigen er hun auto dan wettelijk kunnen parkeren,

en …

Oma zei dat haar feuilleton op de televisie begon.

Dus totnogis en hou u goed.

Sponske.

Your response: