Hasta la Heihoek: Woonwijk in een geheime hoek

10 Aug

hasta la heihoekWij wonen graag in de Heihoek. We wonen er pas enkele maanden, dus het kan beginnersgeluk heten. En toch, en toch … De blik van iemand nieuw registreert zaken die habitués niet meer opvallen. Er hangt hier iets merkwaardigs in de lucht; positieve vibes – of het nu écht zonnig zomerweer is of niet. De Heihoek is nog niet helemaal onze thuis, dat nest van waaruit je dag in dag uit je leventje leidt zodat je na jaren kan zeggen “ik ben van de Heihoek” (moa dan oep ze Mèchels). Ik zie ons hier wel voor een tijdje blijven plakken, het bevalt. We zijn aan het inburgeren, aan het integreren, misschien zelfs aan het infiltreren! We hebben de wijk verkend en al wat buren ontmoet. We kennen daarnaast verschillende gezichten van andere bewoners – jong en oud, mens en huisdier – die we telkens tegenkomen op straat zonder hen te kennen. Dezelfde passanten, vertrouwde gezichten. Bewoners blijken hier te blijven hangen en dit bewust, helemaal niet noodgedwongen. Sommigen die de wijk verlieten, kijken er met heimwee naar terug. Er wordt hier soms enkel een straat verder verhuisd. Eén straat! Deze Mechelse wijk is wat mij betreft een goed bewaard geheim (zoals er allicht nog verborgen woonwijken zijn). Mensen die Mechelen kennen – zelfs als inwoner – weten soms niet waarover ik het heb als ik mijn nieuwe buurt situeer en grenzen of herkenningspunten probeer aan te geven. Tussen de Adegemstraat en de Hoogstraat?* Huh? Rond de Karmelietentuin, welk park is dat? O ja, dat kerkhotel, daar hebben we al eens van gehoord, maar waar ligt het precies? Ganzendries? Nee. Brusselpoort? Ja. Frituur op de Korenmarkt? Ah ja! Vroeger wist ik zelf van toeten noch blazen. Ik had nog nooit van een Heihoek gehoord. Op de hei in Mechelen? En ik woonde toch al zeven jaar in groot-Mechelen, als één van de zovele nieuwe jonge inwijkelingen. Het is best grappig, zo’n onbeduidend stadsdeel dat dit lijkt. Tegelijk voelen vele bewoners zich hier als een vis in het water. Er heerst een soort solidariteit die enkel ingewijden ervaren…

En dan ga je gissen waar dit vandaan komt, het mysterie proberen vatten. Wat maakt deze Heihoek zo speciaal? We zijn geen specifieke bezienswaardigheid zoals het groot of het klein begijnhof. Op het kerkhotel na geen toeristische trekpleisters te vinden voor zover ik weet ( zo bekend is de banaan nog niet geworden 😉 ). Ook de Mechelaar zelf komt hier niet terecht voor een festivalletje, drukbezochte winkel of café/restaurant, om uit te gaan of voor zaken. Hier is nu eenmaal niet veel… Ge moet hier niet echt zijn, tenzij ge hier woont. Bovendien rijdt ge hier niet zomaar door de straten, op weg naar ergens anders in ‘t stad. Het punt is dat de winkelstraten ons juist omringen naar mijn gevoel, met de Hoogstraat als topper. Alles is dichtbij. Het is hier een woonwijk pur sang, enkel woonhuizen. Aha! Dus het zal wel aan de bewoners liggen. Hier wordt gewoon graag geleefd, met hart en ziel. Dat zal het wel zijn. Hier wordt graag gefeest, gewerkt, gerust, bemind, gespeeld, ruziegemaakt, geweend, gelachen, enzovoort. Het betreft een kwestie van de kip of het ei: ofwel komt de goeie atmosfeer door de mensen die hier nu eenmaal komen wonen zijn, ofwel trekt de Heihoek nét deze bon-vivants aan. Wij zijn in elk geval blij dat deze aantrekkingskracht op ons heeft gewerkt, nog voor we eigenlijk beseften waar we zouden terechtkomen. We konden naar hier verhuizen door een tip via via nog voor het op de immomarkt verscheen. Dat zegt ook al veel, die “mond-aan-mondreclame”. En we kwamen hier oude bekenden tegen, of vrienden van,  die plots óók in de Heihoek bleken te wonen. We beginnen er zelf stilaan bij te horen. Ach zo! De samenhorige bewonersgroep is de kern! Maar er bestaan talloze woonwijken, waar mensen dezelfde lucht inademen, dezelfde stadsgeluiden horen en op dezelfde plekken hun boodschappen doen… De manier waaróp we buren zijn, nog los van alle verschillende nationaliteiten; dat is mijn ultieme verklaring. Ik denk dat ik het gevonden heb. Het komt door het bijna als sardienen in een blikje wonen. Nagenoeg allemaal rijhuizen en het belangrijkste: geen voortuintjes want de straten zijn te smal, met daarnaast één grote gemeenschappelijke achtertuin zijnde de Karmelietentuin. Er wordt voor een stuk op straat geleefd en dus samen (wat de zomer alleen maar bevestigt). We kennen elkaars auto of fiets voor onze deur geparkeerd. We zien elkaar vertrekken en toekomen. Mensen die aan de voordeur staan, dat hebben de buren opgemerkt. Praatjes worden vanzelf gemaakt. Burenhulp is een evidentie. Lijm voor sociale cohesie schat ik in termen van wetenschap. Wat het ook zij, dat voelt als een beschermende cocon. En daarom wonen wij graag in de Heihoek.

Hartelijke groet van uw buurvrouw Elke

 

*Ik heb mijn eigen formulering om het uit te drukken, want in principe is de Heihoek iets groter, tot aan de Dijle i.p.v. de Adegemstraat. In mijn voorstelling is de Adegemstraat de noordergrens. De precieze beschrijving en een beetje geschiedenis van dit stukje Mechels grondgebied vind je op https://heihoek.wordpress.com/about/

Advertenties

2 Reacties to “Hasta la Heihoek: Woonwijk in een geheime hoek”

  1. Chris Nyssen 10 augustus 2015 bij 16:41 #

    Beiaarden en Torenuurwerken Michiels op de Korenmarkt is ook een toeristische trekpleister hoor …

  2. Sarah Staessen 11 augustus 2015 bij 21:56 #

    Helemaal waar! Mooi geschreven 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: