Archief | hasta la heihoek RSS feed for this section

Happy Heihoek

14 Jan

hasta la heihoekWij wonen graag in de Heihoek. De voorbije zomer – na mijn verhuis naar deze bijzondere stadsbuurt – schreef ik daar drie lovende stukjes over. Dringend tijd nu voor nog wat verhalen en sfeerbeelden! De herfst is er doorgejaagd en we wachten nog steeds een beetje op een echte winter. Bizarre tijden zijn het, zeg ik u, met dit weerbarstige weer. Veel verwarring overal, je merkt gewoon dat er dingen niet kloppen. Kerstverlichting siert de binnenstad, maar de ijzige koude ontbreekt. Mechelen en Circus Ronaldo hielden ons warm in december, al smaakt glühwein beter met een dikke muts op. We vierden de feestdagen alsof het herfstvakantie was. Hier en daar leek het zelfs op de lente, met buiten rondlopen zonder jas, fluitende vogels en takken die beginnen te bloeien…

Lees verder

Hasta la Heihoek: Heihoek muurt

12 Sep

hasta la heihoekWij wonen graag in de Heihoek. En daar is best wel wat te zien op “toeristisch” gebied! In mijn vorige stukje had ik wat te snelle conclusies getrokken. Dat dit vooral een woonwijk is, klopt. Maar hier en daar duikt er iets op dat de moeite waard is om toch even speciaal voor langs te komen. Eigenwijze trekpleisters. Redelijk recent zijn er muurschilderingen bijgekomen van Mechelen Muurt, een initiatief van stadsartiest Gijs Vanhee (die trouwens inwoner is van onze Heihoek!). Deze kunstwerken wil ik nu graag even voor jou in de kijker zetten. De zomer is voorbij, maar misschien kan een herfstwandeling je nog bekoren… Speel toerist in eigen stad! Wie weet ontdek je nog andere verborgen plekjes, zoals die zonnebloemen in dat ene groenperkje of vroegere “tentakel-graffiti” van Gijs Vanhee. Of je stoot op een speelstraat of wordt verrast door een al dan niet spontaan ontstaan straatfeestje. Ik ben geen fotografe, dus je zal het met mijn journalistieke beschrijvingen moeten doen van de muurtekeningen. Dat stimuleert bovendien om zelf een kijkje te gaan nemen, of er eens iets trager voorbij te rijden. Want je kan er niet naast kijken, je hebt er vast al enkele opgemerkt. Er zijn er tien in totaal voor onze hele stad en onze buurt is gezegend met maar liefst de helft ervan. Eentje – de zesde dan –  is op het randje: in het begin van de Moensstraat op weg naar de bibliotheek zie je dit randgeval. Het is op de muur aan de zijkant van krantenwinkel ’t Letterke in de Hoogstraat: een gigantisch figuratief bloemengezicht met ietwat akelige gele tanden ertussen en onderaan enkele losse bloemen die je opvallen als je er voorbijloopt. Wat mij betreft is dit een geslaagde kleurrijke aanwinst voor het aangezicht van de Mechelse straten. Voor de volledigheid vermeld ik de artiest die hiervoor zorgde: de Brit Mark Goss maakte deze ‘Floral Skullball’. Niet alleen Belgen kwamen op uitnodiging van Gijs Vanhee een muur in onze stad omtoveren tot straatkunst. Wat een geslaagd concept toch deze Mechelen Muurt en mét resultaat: opvrolijking van saaie muren en verloren gevels dankzij deze murals! Meer kunst in het dagdagelijkse leven, altijd welkom. Leve de street art.

In de De Langhestraat vind je twee muurschilderingen tegenover elkaar, elk door een andere kunstenaar en meteen de primeurs van dit project. Deze murals zijn misschien net iets minder vrolijk te noemen, ze trekken wel torenhoog je aandacht. Door kinderogen bekeken is de ene “de vrouw met de flamingo’s en de kaarten” en de andere “de zeehond onder water”. De (zee)hond lijkt bijna een foto, een momentopname met waterdruppels van het dier dat net in zee is gesprongen en je met donkere ogen doordringend aankijkt. Mechelaar Bart ‘Smates’ Smeets is verantwoordelijk voor deze ‘Onderwaterhond’, zijn eerste grote gevelschildering in eigen stad. De hond kijkt naar een sprookjesfiguur die haar ogen dicht heeft aan de overkant, misschien Alice in Wonderland. Met de twee flamingo-hoofden lijkt deze muur zelf op een speelkaart zoals de kaarten die je in het rond ziet dwarrelen (harten troef!). Deze dame heeft een schoon kleed aan, zoals men dat pleegt te zeggen. En ze is geschilderd door een Argentijnse dame, namelijk Milu Correch die de hele wereld rondtrekt om met haar street art stadsomgevingen mooier te maken. Wat een eer dat onze stad nu deze mural ‘Alicia Duerme’ van haar heeft! De volgende muurschildering kan je van in de wagen op de ring aanschouwen vlakbij de Brusselse Poort, namelijk op de hoek van de Nieuwe Kapucijnenstraat en de Astridlaan. Daar maakte Gentenaar Sam Scarpulla met zijn spuitbussen ‘The freeway’: een zwart-wit poster als het ware. Het doet je op een blitse manier stilstaan bij autoverkeer, omleidingen en files. The highway is the freeway? Knap gedaan! Eén van mijn favorieten in de hele stad is dit. Dan heb je nog werk van eigen bodem: de jonge Mechelse Shamisa Debroey – eigenlijk striptekenares – mocht haar eerste muurtekening creëren in het Mosselschelpstraatje. Deze poëtische straatnaam inspireerde haar tot ‘Een Mijl Onder Zee’: een speels onderwaterlandschap in rood en blauw met een duiker en vissen. Deze vind ik verdomd goed verstopt in dat kleine straatje daar. Wel weer op een straathoek, dus doe je best om deze locatie te spotten! Tot slot eindig ik met the top of the bill, de afsluiter van Mechelen Muurt. Gijs Vanhee reserveerde ook voor zichzelf een muur. Op het einde van vorig schooljaar konden we in levenden lijve de transformatie van de zijgevel van café Antverpia aan de Korenmarkt volgen. Het was ons een waar plezier. Met kindje achterop de fiets stopten we meermaals om de kunstenaar bezig te zien, want er kwam een leeuw! En die gaf ons een cadeau, terwijl hij zelf met open handen in een aura van licht klaarstond om zijn geschenk te ontvangen. ‘The Gift’ is de titel van het werk – hoe toepasselijk –  dat je meteen herkent aan de typische Gijs Vanhee-stijl. Een knipoog was niet veraf. Bedankt, stadsartiest, voor deze prachtige vriendelijke leeuw als toegangspoort/bewaker van de Heihoek en voor het gehele Mechelen Muurt. En onder andere daarom wonen wij graag in de Heihoek.

Hartelijke groet van uw buurvrouw Elke

 

Hasta la Heihoek: Woonwijk in een geheime hoek

10 Aug

hasta la heihoekWij wonen graag in de Heihoek. We wonen er pas enkele maanden, dus het kan beginnersgeluk heten. En toch, en toch … De blik van iemand nieuw registreert zaken die habitués niet meer opvallen. Er hangt hier iets merkwaardigs in de lucht; positieve vibes – of het nu écht zonnig zomerweer is of niet. De Heihoek is nog niet helemaal onze thuis, dat nest van waaruit je dag in dag uit je leventje leidt zodat je na jaren kan zeggen “ik ben van de Heihoek” (moa dan oep ze Mèchels). Ik zie ons hier wel voor een tijdje blijven plakken, het bevalt. We zijn aan het inburgeren, aan het integreren, misschien zelfs aan het infiltreren! We hebben de wijk verkend en al wat buren ontmoet. We kennen daarnaast verschillende gezichten van andere bewoners – jong en oud, mens en huisdier – die we telkens tegenkomen op straat zonder hen te kennen. Dezelfde passanten, vertrouwde gezichten. Bewoners blijken hier te blijven hangen en dit bewust, helemaal niet noodgedwongen. Sommigen die de wijk verlieten, kijken er met heimwee naar terug. Er wordt hier soms enkel een straat verder verhuisd. Eén straat! Deze Mechelse wijk is wat mij betreft een goed bewaard geheim (zoals er allicht nog verborgen woonwijken zijn). Mensen die Mechelen kennen – zelfs als inwoner – weten soms niet waarover ik het heb als ik mijn nieuwe buurt situeer en grenzen of herkenningspunten probeer aan te geven. Tussen de Adegemstraat en de Hoogstraat?* Huh? Rond de Karmelietentuin, welk park is dat? O ja, dat kerkhotel, daar hebben we al eens van gehoord, maar waar ligt het precies? Ganzendries? Nee. Brusselpoort? Ja. Frituur op de Korenmarkt? Ah ja! Vroeger wist ik zelf van toeten noch blazen. Ik had nog nooit van een Heihoek gehoord. Op de hei in Mechelen? En ik woonde toch al zeven jaar in groot-Mechelen, als één van de zovele nieuwe jonge inwijkelingen. Het is best grappig, zo’n onbeduidend stadsdeel dat dit lijkt. Tegelijk voelen vele bewoners zich hier als een vis in het water. Er heerst een soort solidariteit die enkel ingewijden ervaren…

En dan ga je gissen waar dit vandaan komt, het mysterie proberen vatten. Wat maakt deze Heihoek zo speciaal? We zijn geen specifieke bezienswaardigheid zoals het groot of het klein begijnhof. Op het kerkhotel na geen toeristische trekpleisters te vinden voor zover ik weet ( zo bekend is de banaan nog niet geworden 😉 ). Ook de Mechelaar zelf komt hier niet terecht voor een festivalletje, drukbezochte winkel of café/restaurant, om uit te gaan of voor zaken. Hier is nu eenmaal niet veel… Ge moet hier niet echt zijn, tenzij ge hier woont. Bovendien rijdt ge hier niet zomaar door de straten, op weg naar ergens anders in ‘t stad. Het punt is dat de winkelstraten ons juist omringen naar mijn gevoel, met de Hoogstraat als topper. Alles is dichtbij. Het is hier een woonwijk pur sang, enkel woonhuizen. Aha! Dus het zal wel aan de bewoners liggen. Hier wordt gewoon graag geleefd, met hart en ziel. Dat zal het wel zijn. Hier wordt graag gefeest, gewerkt, gerust, bemind, gespeeld, ruziegemaakt, geweend, gelachen, enzovoort. Het betreft een kwestie van de kip of het ei: ofwel komt de goeie atmosfeer door de mensen die hier nu eenmaal komen wonen zijn, ofwel trekt de Heihoek nét deze bon-vivants aan. Wij zijn in elk geval blij dat deze aantrekkingskracht op ons heeft gewerkt, nog voor we eigenlijk beseften waar we zouden terechtkomen. We konden naar hier verhuizen door een tip via via nog voor het op de immomarkt verscheen. Dat zegt ook al veel, die “mond-aan-mondreclame”. En we kwamen hier oude bekenden tegen, of vrienden van,  die plots óók in de Heihoek bleken te wonen. We beginnen er zelf stilaan bij te horen. Ach zo! De samenhorige bewonersgroep is de kern! Maar er bestaan talloze woonwijken, waar mensen dezelfde lucht inademen, dezelfde stadsgeluiden horen en op dezelfde plekken hun boodschappen doen… De manier waaróp we buren zijn, nog los van alle verschillende nationaliteiten; dat is mijn ultieme verklaring. Ik denk dat ik het gevonden heb. Het komt door het bijna als sardienen in een blikje wonen. Nagenoeg allemaal rijhuizen en het belangrijkste: geen voortuintjes want de straten zijn te smal, met daarnaast één grote gemeenschappelijke achtertuin zijnde de Karmelietentuin. Er wordt voor een stuk op straat geleefd en dus samen (wat de zomer alleen maar bevestigt). We kennen elkaars auto of fiets voor onze deur geparkeerd. We zien elkaar vertrekken en toekomen. Mensen die aan de voordeur staan, dat hebben de buren opgemerkt. Praatjes worden vanzelf gemaakt. Burenhulp is een evidentie. Lijm voor sociale cohesie schat ik in termen van wetenschap. Wat het ook zij, dat voelt als een beschermende cocon. En daarom wonen wij graag in de Heihoek.

Hartelijke groet van uw buurvrouw Elke

 

*Ik heb mijn eigen formulering om het uit te drukken, want in principe is de Heihoek iets groter, tot aan de Dijle i.p.v. de Adegemstraat. In mijn voorstelling is de Adegemstraat de noordergrens. De precieze beschrijving en een beetje geschiedenis van dit stukje Mechels grondgebied vind je op https://heihoek.wordpress.com/about/

Heihoek histories: De banaan

25 Jun

hasta la heihoekWij wonen graag in de Heihoek. Elke morgen fietsen we door onze kleurrijke wijk naar school wat verderop in het centrum van de stad. En elke morgen groeten we de banaan. Echt waar, geen grapje. We kijken goed rond door de straatjes of we die ene speciale auto zien staan. Soms rijden we zelfs een blokje om tot we hem treffen in de buurt. Die auto is een avontuurlijk geval. Zijn kleur is een soort camouflagegroen. Zou zo van het leger kunnen komen. Het is eigenlijk een type bestelwagen: vooraan een gewone auto met twee stoelen, achteraan de laadbak. Maar deze auto is allesbehalve gewoon, hij hangt vol stickers die naar andere landen ruiken. Deze wagen was ooit op wereldreis. Lijkt geplukt uit een Kuifje-album. Het meest bijzondere is natuurlijk de banaan die op de passagierszetel zit. Het is geen banaantje om op te eten, maar een reuze-knuffelbanaan mét gezicht, even groot als een andere passagier. Je ziet hem al van ver zitten in zijn knalgele pak. Hij zit klaar voor vertrek naar verre oorden. Of voor een ommetje in de Heihoek, dat is misschien even wonderbaarlijk.

Als we hem hebben gevonden, is onze ochtend goed. Dan zeggen we in het voorbij rijden vrolijk “goeiemorgen, banaan”. Als hij er niet is, zijn we een beetje teleurgesteld, maar is het eveneens goed. Dan zal hij onderweg zijn en dromen we mee… Zit onze banaan in de bergen of aan zee? In Zwitserland of Zanzibar? In de hitte of de sneeuw? Morgenvroeg als hij terug is, groeten we hem wel opnieuw. Vaste waarden in het straatbeeld geven ons houvast. Zoals de Karmelietentuin altijd in het midden van de wijk ademt als een groene long en kinderstemmen herbergt. Daarover kennen we nog vele verhalen, die vertellen we op een andere keer. Vandaag houden we een ode aan onze meneer banaan. Wie ooit op het idee is gekomen om zomaar een heuse banaan in zijn autozetel te zetten: heil! Zo’n eenvoudige en tegelijk gekke dingen doen ons glimlachen, elke dag opnieuw. Ze laten zien dat sprookjes wél bestaan. Zomaar op de hoek van de straat. En daarom wonen wij graag in onze Heihoek.

Elke

%d bloggers liken dit: